czwartek, 30 listopada 2017

Figurkowy Karnawał Blogowy - ed. XXXVIII - "Ulepek" - o wszystkim i o niczym

291 dzień w sieci...
Karnawał na ostatnią chwile - jak zawsze.

Kolejny miesiąc za nami - czas na kolejny wpis dotyczący Figurkowego Karnawału Blogowego.
Tym razem pominę standardowe przypomnienie, że karnawał rozpoczął Inkub na swoim blogu Wojna w Miniaturze, a podsumowanie dotychczasowych edycji znajdziecie tutaj.

Tym razem temat wybierał Pepe prowadzący bloga Fantasy w miniaturze. Tym samym uczyniłon listopad miesiącem Ulepków. 

I chciałbym tu pochwalić się wielkimi osiągnięciami w sferze rzeźbienie samodzielnie figurek ale nie mogę tego zrobić, bo rzeźbie nie najlepiej. Moje dotychczasowe ulepki to raczej dodatki i uzupełnienia. Ale to nie tak, że masy modelarskie całkiem są mi obce, trochę się z nimi bawię.

A więc do rzeczy. Dzisiejszy wpis podzieliłem na trzy części.
W pierwszej zobaczycie nieliczne próby rzeźbienia dodatków do modeli.
W drugiej opowiem nieco o zabawach z masami wielokrotnego użytku do wykonywania form. Od dawna miałem o tym napisać ale jakoś nie było motywacji.
W trzecie zobaczycie drobiazgi jakie spróbowałem wykonać specjalnie na tę okoliczność.

I - trochę greenstuffu tu i jakoś będzie.

Tak jak wspomniałem nie rzeźbie dużo i raczej dość amatorsko. 
Większości to uzupełnienia luk w modelu lub drobne dodatki.
Z poważniejszych projektów o których warto wspomnieć:

Dwaj Zwierzoludzie prezentowani już na blogu, w tym temacie. 



Demogorgon prosto z serialu Stranger Things - którego pokazałem już tutaj


Oraz jeszcze nie prezentowana na blogu bestia do rydwanu zwierzoludzi.
Sam model to zabawkowy niedźwiedź polarny wykopany gdzieś z odmętów dzieciństwa - był uprzejmy hibernować wiele lat w pudle z ołowianymi żołnierzykami. 

I tak po prawdzie to tyle z rzeczy o których warto wspomnieć w temacie rzeźbiarstwa. Ruszajmy dalej.

II - zrobić, formę wypełnić masą i gotowe. Tu musi być proste...

Zdarzyło się wam, że chcieliście mieć ciasto i zjeść ciastko? Albo mieć oryginalną figurkę i skonwertowaną figurkę? Ja za każdym razem, gdy biorę na do ręki model z Talizmana lub starszych edycji chciałbym go powielić, aby kopie móc w spokoju poćwiartować i przerobić według własnego uznania. 
A może w pudełku z figurkami jest za mało SUPER FAJNEGO TOPORA, w który chcielibyście wyposażyć każdego z waszych wojaków, a producent przewidział na dwunastu chłopa tylko jeden?
Jeśli rozumiecie choć jeden z tych problemów to nie zdziwcie się, że postanowiłem coś z tym zrobić. 
Obejrzawszy kilka filmików w sieci zapragnąłem samodzielnie wykonywać sobie części do modeli. 
Nieoczekiwaną przeszkodą okazał się brak dostępności tzw blue stuff'a w Polsce. (Brak chwilowy jak się okazało). Nie zrażony zakupiłem polski odpowiednik i próbowałem swoich sił.
Winny jestem wam jeszcze jedno zdanie o idei mas typu Blue Stuff. Specyfiki te, pod wpływem ciepła, najczęściej po wrzuceniu do gorącej wody, stają się elastyczne a gdy ostygną nie ulegają odkształcenia. Cały "bajer" w tym, że masę taką można używać wielokrotnie - wrzucamy formę do wrzątku i po chwili możemy wykonać inna nową. Czym różni się biały granulowany twór od niebieskiego? Zasadniczo tylko jedną właściwością - podczas blue stuff zastyga pozostając nieco elastyczny to jego biały odpowiednik staje się twardy jak kamień. Jak możecie się domyślić wyciąganie elementów z twardych form to koszmar. Nie poddałem się jednak. I choć "niebieska masa" jest o niebo lepsza to elementy z niezamykanych form można tez z powodzeniem wykonywać z jej granulowanego odpowiednika.
Przed wami garść zdjęć z zabaw z masą oraz efektów prac

Produkt przed pierwszym użyciem

Wsypujemy do wrzątku

Czary! panie czary!








Od lewej: oryginał, słabej jakości masa a la gs w twardej formie oraz poxilina w formie z blue stuffu.

Od lewej: oryginał, słabej jakości masa a la gs w twardej formie oraz poxilina w formie z blue stuffu.

Bardziej udane części.


Poniosłem też porażki


Warto wspomnieć, że tą metodą wykonałem gąsienice, koła oraz boczne wyloty spalin w razobacku jakiego ostatnio ukończyłem. 

Co mas którymi wypełniałem formy- jak widzicie na zdjęciach używałem wszystkiego co miałem w domu: green stuff, polski tani odpowiednik gs'u, miliput, poxilina etc. Najlepsze efekty uzyskałem przy użyciu green stuffu ale poxilina niewiele mu ustępowała. 


III - Drobnostka specjalnie z okazji

Mimo patologicznego braku czasu chciałem wykonać coś specjalnie z okazji listopadowego lepienia. 
Spróbowałem wyrzeźbić symbol Zakonu Iron Hands na naramiennikach dla moich kosmicznych marynarzy. Następnie spróbowałem skopiować je z użyciem blue oraz green stuffa. Efekt niestety daleki od ideału, ale na czymś człowiek musi się uczyć. 

Gołe narramienniki

Z moimi "ambitnymi" rzeźbami

I nieporadne próby zrobienia kopii


Jeszcze to opanuje. 


To tyle na dziś, tym którzy przebrnęli przez ten wpis dziękuje za wytrwałość. Mam nadzieje, że wasza walka z rzeźbieniem i masami modelarskimi sprawi wam wiele frajdy.

Jak zawsze zapraszam do komentowania. 
Miłego początku grudnia! 

wtorek, 28 listopada 2017

Czołgiem - Iron Hands Razorback Scratch Build cz.2

289 dzień w sieci...
Drugi występ tego samego kawałka PCV.


180 dni temu przedstawiłem Wam relację z budowy mojego pierwszego pojazdu, stworzonego od postaw - możecie o tym poczytać tutaj.

Jakiś czas później opublikowałem tutorial dotyczący budowy Assault Cannon, a dziś prezentują Wam ukończony Razorback dla moich Iron Handsów.

Malowanie pojazdów to dla mnie nowość. Jednak jak na pierwszy raz jestem zadowolony z efektu, choć oparłem się pokusie dodania na nim miliarda efektów, których jeszcze nie potrafię i nadal sceptycznie podchodzę do kalkomanii - prawdopodobnie robię coś źle w jej kwestii.

Razorback staje się tym samym oficjalnie moim pierwszym ukończonym modelem do armii Iron Hands. Oby dobrze i długo służył moim marynarzom.






Bonusowo rozmazane zdjęcie prosto z biurka.


Dajcie znać, co sądzicie.
I jakie Wasze zdanie na temat Scratch Build'ów na polu bitwy? Akceptujecie czy nie?

Imperator chroni!



poniedziałek, 27 listopada 2017

Pirat Janusz - kolejny stronnik do odziału Piratów z Sartosy

288 dzień w sieci...
Znów życie pokonało bloga.

Po raz kolejny zwykłe życiowe sprawy przeszkadzają w uprawianiu hobby. I po raz kolejny wpisem, który przełamuje impas jest model pirata.

Przed wami ekspresowy wpis: Pirat Janusz.

Model to tak jak ostatnio produkcja Privateer Press z 2007.
Samo malowanie przebiegło dość szybko. Tak jak w przypadku jego poprzednika tak i teraz to raczej model do gry niż do gabloty. Sama rzeźba ma dynamiczną pozę ale jakoś do mnie nie przemawia. Za to malowanie detali pasków i sztyletu sprawiło dużo frajdy - szkoda tylko, że większość detali widoczna jest tylko od tyłu modelu.
Moje autorskie przeróbki w tym wypadku ograniczyły się do podstawki - która jak zawsze przyniosła mi najwięcej radości - wiem to dziwne, że z figurki najbardziej lubię podstawkę.

Mój świeżo zmalowany pirat dołączy, jako stronnik, do oddziału Piratów z Sartosy podczas rozgrywek Warheima. Trzymajcie kciuki, może uda się pomalować cały odział przed Marcowymi Mistrzostwami Polski w Warheima.

To tyle ode mnie, mam nadzieje, że najbliższe dni będą łaskawsze dla hobby.








czwartek, 9 listopada 2017

Pokusa Arcylicza - dziennik tatuatora cz.1

270 dzień w sieci...
Nie samym bitewniakiem człowiek żyje.

Jakiś czas temu wraz ze znajomymi rozpoczęliśmy rozgrywki w Warhammer RPG. Pierwsza kampania, którą udało się nam rozegrać nosiła tytuł Cienie pod Oldenlitz. Prowadzącym został QC i jego relacje z tych sesji możecie znaleźć tu.

Poprzednio nie udało się mi przygotowywać takich wpisów, teraz jednka postaram się to nadrobić.

Najpierw historia postaci:
Ingwar Egonsson - historia postaci

Ingwar urodził się jako trzeci syn w kupieckiej rodzinie stołecznego Altdorfu. Małżeństwo jego rodziców było dziwacznym mezaliansem - bogata mieszczanka poślubiła ekscentrycznego przybysza z północnych krain, parającego się sztuką tatuowania. Małżeństwo Egona i Matyldy nie trwało długo, ale było szczęśliwe. Matylda posiadając dwóch synów z pierwszego małżeństwa, którzy przejęli już rodzinny interes, mogła poświęcić się wychowaniu pozostałej piętki dzieci, z drugiego małżeństwa

Szybko stało się jasne, że Ingwar odziedziczył o wiele więcej cech po swoim ojcu niż po matce. Jako jedyny yprzejawiał zamiłowanie do rysunku i innych sztuk. Egon upatrzył sobie w nim swojego następcę, dziecko któremu przekaże tajniki sztuki tatuowania. Z każdym rokiem coraz wyraźniej widać było, że prócz talentu chłopak odziedziczył po ojcu również wiele dziwactw. Rzadko potrafił usiedzieć bezczynnie, panicznie reagował na wybuchy gniewu otaczających go ludzi, niekiedy opowiadał o rzeczach, które tylko on widział. Jednak dzięki wysiłkom ojca, Ingwar wyuczył się zawodu i wraz z nim spędzał długie godziny w ojcowskiej pracowni.

Szczęśliwe dzieciństwo nie trwało jednak wiecznie.

Niedługo, po szesnastych urodzinach, chłopak przeżył cios, który głęboko wrył się w jego psychikę.

W warsztacie, w którym pracował jego ojciec wybuchł pożar. Ogień strawił doszczętnie budynek, zabierając ze sobą ojca Ingwara. Na tym nie skończyło się jednak brutalne spotkanie chłopaka z rzeczywistością. Jako, że Egon nigdy nie należał oficjalnie do cechu, mistrzowie zagrozili młokosowi zakazem wykonywania zawodu.

Targany młodzieńczą pasją wciąż, pogrążony w żałobie po stracie ojca, Ingwar zamiast użyć wpływów matki lub przyrodnich braci, zwrócił się ze swoją sprawą do lokalnego sądu Vereny. Kapłani nie chcą narażać się gildii i kierując się ściśle literą prawa orzekli, iż uczeń tatuażysty, nie będącego mistrzem cechu, nie może samodzielnie wykonywać zawodu.

Następne miesiące były dla Inqwara niezwykle ciężkie. Z rozpaczy wyrwała go dopiero propozycja przenosin na północ, którą listownie złożył mu wuj od strony ojca, Ubald.

Młodzieniec przysposobił się do podróży, wcześniej przekazując wujowi majątek pozostawiony mu przez ojca oraz pieniądze, które otrzymał od matki na start w nowym miejscu.

Jakie było zdziwienie Ingwara, gdy po przybyciu do Oldenlitz, zamiast przygotowanego domu zastał tylko wiadomość, że Ubald opuścił miasto nie pozostawiając w nim niczego.

Tak, w wieku lat dziewiętnastu, znalazł się w obcym mieście, za dobytek mając tylko to, co miał przy sobie.

Przez pewien czas imał się różnych prac, aż w końcu trafił do pobliskiego lazaretu. Tam okazało się, że prócz zdolności do pisania i czytania, ma również dryg do zakładania opatrunków i szwów. Prócz ciepłego kąta i miski strawy, miał tam również okazję ćwiczyć swoją sztukę na ciałach nieboszczyków, po których nie zgłosiła się rodzina.

Tam też poznał miłość swojego życia - Ajdę.

Było to podczas jednego z bardziej śmiałych rajdów Norsów. Wojownicy przedarłszy się do miasta, wpadli do lecznicy mordując na równi medyków, jak i opatrywanych rannych. Inwar niewiele myśląc stanął wtedy do obrony swojej przyszłej żony. I choć cios topora prawie pozbawił go życia, to zyskał sobie tym czynem miejsce wśród mieszkańców tej części Nordlandu, do tej pory mających go za mięczaka ze stolicy.

Długie tygodnie spędził potem w łóżku, którego niegdyś doglądał i choć rany się zagoiły, to na jego twarzy na zawsze pozostanie paskudna szrama.

Rekonwalescencje umilały mu rozmowy z doglądającą go Ajdą oraz z leczącym swoje rany na pobliskim posłaniu szlachcicem, Torwaldem, i to właśnie jemu Ingwar zawdzięcza powrót do rzemiosła. Gdy stało się jasne, że wojownik wróci do zdrowia, poprosił o tatuaż serca przebitego włócznią w podzięce za przywrócenie do zdrowia.

Mając za sobą przyjaźń Torwalda i ślady obrony przed grabieżcami, Ingwar zdołał wrócić do swojej profesji.

Następnego lata Ingwar oświaczył się Ajdzie.

I choć ich małżeństwo należy uznać za udane, to z każdym rokiem w małżonkach pasją coraz bardziej gasła. Ajda, jak przystało na kobietę północy, twardą ręką dba o ich wspólny dom pod miastem oraz dzieci. Ingmar, choć nigdy nie pogodził się z oziębieniem w ich związku, to nie dopuściłby do siebie myśli o poniechaniu obowiązków męża i ojcieca. Małżonków łączy teraz wzajemny szacunek oraz troska o pociechy.

Ajda dała Ingwarowi piątkę dzieci: najstarszego syna Finbjorna który założył już swoją rodzinę, ojcowską dumę Veggirra od niedawna terminującego w cechu szkutników oraz trzy córki Halle, Blende i Astrid, z tego ostatnia za rok będzie w wieku odpowiednim do zamążpójścia.

Dziś Ingwar większość czasu podróżuje pomiędzy osadami, oferując swe usługi.

Nosi się skromnie, lecz cały swój ubiór i dobytek zwykł pokrywać wzorami. Prawdę mówiąc jest to jedno z jego dziwactw - nieustannie szkicuje, rzeźbi lub maluje na prawie wszystkim, co wpadnie mu w dłonie. W koszuli zwykł nosić zaszyte dwie monety, zapłatę dla Morra w przypadku niespodziewanej śmierci. Jasne włosy spina z tyłu głowy boki utrzymując wygolone. Nosi kilka tatuaży, z tego dwa wykonał dla niego jeszcze ojciec, w tym wizerunek kruka na piersi.

Inwar zwykł przed snem ustawiać w pobliżu łóżka misę żarzących się węgli lub niewielką świece - prośbę o spokojny sen bez wizji, kierowaną do Morra, choć jego ojciec niekiedy nazywał tego boga innym mianem.

Pobyt na północy odbił się również na jego pracach. Wiele z nich wywodzi się ze starych, tradycyjnych wzorów, których nieustannie poszukuje. Gdy nanosi je na skórę klientów zwykł śpiewać cichym głosem. Ingwar przed wykonaniem tatuażu zwykł długo rozmawiać z potencjalnym klientem - wierzy, że każdy symbol ma w sobie moc i historie. Musi być pewien, że ten, który go otrzyma zasługuje na niego.

Relacja z pierwszej sesji nowej kampanii. Postanowiłem utrzymać ją w formie dziennika. Mam nadzieje, że się spodoba i bądźcie wyrozumiali wobec braku warsztatu literackiego.

Dzień 1 - Gdzieś pośrodku niczego

 Zawsze uważałem, że prowadzenie dziennika w pewien sposób zabija pamięć o przeżytych chwilach. Dziś przekląłem się nie raz za te idiotyczną myśl. Gdybym miał choć skrawek dziennika, nasza sytuacja nie byłaby tak zła... Spróbuję więc przelać na papier ostanie wydarzenia, aby nic więcej mi nie umknęło.
Dzisiejszy dzień zaczął się niezwykle boleśnie - wraz z towarzyszami ocknęliśmy się w wąwozie, którego nikt z nas nie kojarzył. W całkiem obcej mi okolicy. W powietrzu cały czas czułem działanie magii, a sam ten ślad dzwonił mi w przeraźliwie w uszach. Z każdą chwilą było coraz więcej zagadek. Ani ja ani żaden z moich dwóch towarzysz nie pamięta nic z wydarzeń jakie nastąpiły po naszej ucieczce z Oldenlitz, a jeśli wierzyć dacie bitej na monetach w naszych kieszeniach, minęły ponad dwa lata od tych mrocznych. Dwa lata! Czy udało mi się w tym czasie uwolnić żonę i dzieci czy wciąż cierpią za moją głupotę? Gdy o tym myślę, coś mrocznego kłębi się w mojej głowie. Nie wiem, czy chcę to sobie przypomnieć ale muszę.
Co my tu robimy? Dlaczego nasze ubrania i broń noszą ślady orczej krwi?
I dlaczego, na Morra, znam smak orczej posoki?

Dzień 2

Pamięć wciąż nie powraca.
Ruszyliśmy wybrawszy kierunek na chybił trafił.
Jest chłodno.
Naszym zmartwieniem staje się brak jedzenia i wody.
Szliśmy, aż opadliśmy z sił.
Rozbiliśmy obóz, spróbujemy przetrwać noc.

Dzień 3 - wciąż nie wiem, gdzie jestem...

Nie było nam dane przespać noc spokojnie. Obudził nas hałas zbliżającej się grupki goblinów.
Wszystko wydarzyło się błyskawicznie - parę sekund po przebudzeniu byliśmy gotowi do walki nNie myśleliśmy o ucieczce, bez wahania rzuciliśmy się na zielonoskórych. Coś niepokojącego było w tych kilku chwilach brutalnej przemocy, jakby moje ciało wykonywało za mnie czynności. Wyprowadzałem ciosy na sposoby, których nie pamiętam, abym się uczył.
Czy tak wygląda teraz moje życie?
Co stało się z nami przez te lata, że spotkanie z dzikimi istotami spłynęło po nas jak po kaczce?
I dlaczego po walce odruchowo zebraliśmy zęby poległych?
To chyba nie jedyni zielonoskórzy w okolicy. Widzimy przed nami dym i kurz wzbijany przez wiele stóp.

Dzień 4

Podążając za orkami natrafiliśmy na ślady walk. Wygląda na to, że te dzikusy walczą ze sobą z taką samą zajadłością, z jaką nadają na ludzkie osady.
Głód dalej nam doskwiera.
Ruszamy za tym odziałem zielonoskórych - z jakiegoś powodu czujemy, że powinniśmy...

Dzień 5 - Księstwa graniczne?

Powracają strzępy wspomnień i choć nie ma w nich ładu, to jest to dobry znak.
Odział orków dołącza do wielkiego obozu zielonoskórych który widzimy ze wzgórza gdzie rozbiliśmy obóz.
Wszystko wskazuje na to, że to nasz cel. Jak przez mgłę przypominamy sobie, że mieliśmy zebrać informacje o tej orczej hordzie.
Jutro mamy zamiar dostać się do  obozu. Kończymy właśnie przygotowywać goblińskie przebrania, blizna na twarzy nawet pomaga.
To szaleństwo, ale co nam pozostało.
Niech Morr ma nas w opiece.

Dzień 8 - obóz zielonoskórych

Udało się. Gdyby ktoś nad teraz zobaczył ujrzałby trzy dziwne pokraczne gobeliny.
Musimy na siebie uważać.

Dzień 9

Widziałem dziś z daleka przywódcę hordy - nawet zdaleka poczułem aurę magii bijącą od tego olbrzymiego orka.
Azhag - imię skandowane przez zielonoskórych, gdy przeleciał nad obozowiskiem na swojej latającej bestii. Zielonoskórzy wpadli w amok.
Wieczorem bębny i pieśni szamanów. Głowa mi pęka od wiatrów plugawej magii unoszącej się od ich zgromadzenia - czy to możliwe, że mają zamiar wezwać na swoje usługi umarłych?

Dzień 11

Dwa dni przeleżałem w barłogu dochodząc do siebie po bójce w którą się wdałem. Jakiś goblin potrącił mnie, wytracając mi miskę z cieniutką zupą na błotnistą ziemię. Następne, co pamiętam, to uderzanie jego głową o kamień tak długo, aż usłyszałem łamane kości. Teraz znów nikt mnie nie zaczepia. 

To miejsce doprowadza mnie do szaleństwa. Moi towarzysze też są spięci - jednak lepiej niż ja panują nad sobą, ale wieczorem, gdy brzmią bębny, widzę w ich oczach coś, co jeży mi włosy na karku.

Dzień 14

Węszymy. Jeden z nas podłapał nieco język, drugi liczy bestie, ja robię rysunki totemów, barw wojennych - wszystkiego, co może mieć znaczenie.
Śmierdzimy.

Dzień 15

Przekleństwo! Dziś jeden z goblinów zauważył mnie, jak odrysowywałem jeden z totemów. Sądząc po naszyjniku z zębów i uszu, to ktoś ważniejszy. Rzucił mi płat skóry pokrzykując coś w ich plugawej mowie. Wygląda na to, że chce abym zrobił dla niego proporzec.

Dzień 16

Mamy już prawie wszystko. Jutro opuścimy obóz. Planujemy porwać jeden z wilczych rydwanów.
Goblin odebrał swój sztandar, ale nie cieszył się z niego za długo - przechodzący wielki ork zwrócił uwagę na nowo ozdobioną skórę. Po chwili goblin przykładał brudny gałgan do poranionej twarzy, a ja ściskałem w zdrętwiałych z przerażenia dłoniach kilka świeżo wybitych goślińskich zębów. Dawno nie byłem tak przerażony, jak wtedy, gdy wpatrywałem się w plecy odchodzącego z moim sztandarem zieloskórego.
Chcę opuścić te miejsce.

Dzień 18

Nie wierze, że udało się nam uciec!
Po dniach w brudnym obozowisku, podróż rydwanem była odświeżająca. Miałem wrażenie, że pęd wiatru zwiewał z nas brud i smród ostatnich dni.
Zwierzęta pociągowe zabiliśmy, a resztki rydwanu właśnie dogasają.
Zmierzamy przez góry w kierunku cywilizacji...
...i kąpieli.

To tyle następna sesja już dziś. Wyczekujcie dalszej części dziennika.
Dajcie też znać, co sądzicie o takim raporcie z sesji.



piątek, 3 listopada 2017

Spichlerz - makieta low cost

264 dzień w sieci...
Ruiny, które przetrwały wiele...

Dziś mam dla Was coś z moich starszych prac i jednocześnie pierwszą makietę na blogu.
Przed Wami Spichlerz dedykowany dla Warheima. Na co dzień możecie go znaleźć w Katowickim Innym Wymiarze, gdzie dzielnie służy od ponad 2 lat. Zawędrował tam przy okazji pierwszego Turnieju Warheima - Piekło pocztowe.

Chwilowo wrócił do warsztatu wraz z innym budynkiem, o którym napiszę innym razem.
Ku mojemu zdziwieniu makieta sprostała trudom życia w gralni. Spisała się wręcz celująco. Nosi tylko delikatne ślady zużycia - możecie zobaczyć je na zdjęciach, zanim wróci do klubu pewnie je naprawię.

Cóż wyjątkowego jeszcze jest w tej makiecie? To, że została zbudowana w całości ze śmieci i rzeczy, które każdy może znaleźć w domu.

Za podstawę służy gruby karton - nieregularny bruk wykonałem z korka, a kamienne elementy podmurówki oraz schody wykonane z styroduru. Ściany oraz podłoga budynku to karton oklejony taśmą malarską, zaś elementy drewniane wykonałam z koszyczka po truskawkach i kilku innych "śmieciowych" deseczek.

Malowanie również zostało wykonane tanim kosztem. Czarny podkład z puszki, to farba nie przeznaczona do figurek, a biały akryl na ścianach oraz bejca do drewna są pozostałościami po moim remoncie.

Muszę powiedzieć, że jestem z niej zadowolony - budynek stworzony, jako potrzeba zapełnienia stołu przed turniejem, wciąż urozmaica rozgrywki w katowickim klubie.

A Wam zdarzyło się grać z tym budynkiem na stole?
Jeśli jesteście w okolicach Katowic to zapraszam do rozgrywek Warheima.








środa, 1 listopada 2017

Figurkowy Karnwał Blogowy - XXXVIII - W przerwie walk - PODSUMOWANIE

262 dzień w sieci...
Mamy 1 listopada. Wieczór. Większość z nas właśnie wraca do domów. Dzień pełen zadumy. 



Listopad nastał w kalendarzu i wraz z jego pierwszym dniem przychodzi podsumowanie XXXVIII Figurkowego Karnawału Blogowego, który miałem przyjemność poprowadzić.
Temat, jaki postawiłem przed blogerowym środowiskiem gier bitewnych brzmiał: "W przerwie walk".

Cieszy mnie duża ilość zgłoszeń, jaka spłynęła. Każde powiadomienie o nowym poście uczestników sprawiało radość. Prowadzenie FKB to satysfakcjonujące zajęcie i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś uda się mi zostać gospodarzem karnawału.

Nie przedłużając wstępu, podsumujmy październikową aktywność.

Koyoth zaserwował nam śpiącego krasnoluda. Sen i piwko. Jak się potem okazało, krasnoludy miały wiele do powiedzenia w tym miesiącu. Ale cii... nie budźmy śpiącego, lecimy dalej.

Potsiat chwilę później wsparł poprzedniego brodacza  swoim modelem krasnoluda. Krasnoludzki Kusznik z kufelkiem w ręku dołącza do lekko pijackiej stawki.

Skavenblight publikuje pierwszego nie krasnoluda w zestawieniu. Jej gnoblar z beczką nie ucieka jednak całkiem od tematów alkoholowych - krążą bowiem plotki, że nosi on na plecach trunek dla swojego pana. Skavenblight rzuca również nieco światła na codzienność tych ogrzych podnóżków.

Anolecrab zadbał o naszą duchowość wprowadzając w przerwę walk Modlącego się kapłana.
Sun Quiang .W jego wykonaniu to prawdziwa uczta dla moich oczu. Bardzo spodobała mi się kolorystyka tej pracy. 

O te najbardziej przyziemne potrzeby wojowników w czasie przerwy zadbał Quidam Corvus, montując i malując Plac Trzech Tronów. Na jego blogu znajdziecie też wpisy prezentujące postępy prac. Stół, który wyłania się z prac QC wygląda coraz bardziej imponująco.

Gervaz podchodząc do tematu całkowicie inaczej, opublikował na swoim blogu bardzo interesujący felieton - Kolejne rozczarowanie na Stadionie Narodowym. Porusza w nim między innymi kwestie wydawania i promowanie gier bitewny. Warto poświęcić chwilę, aby to przeczytać.
Za sprawą Gore Khan'a nie opuszczamy stadionu - serwuje nam dwóch skaveńskich zawodników swojej drużyny Blood Bowla - Warpfire Riders 

Wołek Zbożowy jako następny udostępnia swojego Pijącego Stormcasta. I choć nie do końca jasne jest czym, jest Mleko Sigmara to dołączam go do pijącej hulaj-partii krasnoludów. Na tym samym blogu również możecie zobaczyć wcześniejsze stadia tej mocnej konwersji.

Krzysztof (Dustbrothers) występuje karnawale ze swoimi skrzydlatymi towarzyszami. Przed nami Blue Vanguards Raports & Aetherwings  

Klimat sielskiego wypoczynku podsyca Pepe, publikując puchate i niewinne owce. Zwierzaki wyglądają na zdrowe i zadowolone - najwyraźniej przerwa w walkach im służy.

Korzystając z naszego rozkojarzenia pięknymi okolicznościami przyrody, Dominig przysyła swojego złodzieja, aby ograbił nas z sakiewek. Uważajcie na siebie, bo trucizna na pasie sugeruje, że może odebrać również coś poza pieniędzmi.

Asterix z Valadoru zawraca nas prosto na trybuny stadionu, gdzie wraz z jego pijącym pseudokibicem  możemy się rozerwać (lub kibiców innej drużyny). Jeśli ten pan w dresie okaże się towarzyski to nasza pijana drużyna chętnie go przygarnie.

Pod nieobecność bossa (który zapewne udał się na stadion) mój goblin urządza sobie rodeo na mecha-squigu.

Wytłumaczeniem całego pijaństwa w tym miesiącu staje się Kapitan Hak prezentujący sporą kolekcję beczek. Jestem przekonany, że to on odpowiada za handel trunkami w okolicy stadionu.

Maniex z kolei pomalował orka-gracza. Czyż nie jesteśmy wszyscy takimi orkami? Ja na pewno.

Tuż obok przebiega kolejny pijany krasnolud! Za tego jegomościa odpowiada tabletop_bastards. Kto pozwala wnosić takie wielkie noże i butelki na obiekt!

Na koniec Luca Lagao, walcząc z czasem, zabiera nas na uroczą polane pod drzewem. Rozłóżmy się zatem wygodnie na trawie. To była dość męcząca przerwa w walce.

Wszystkim za udział serdecznie dziękuję. Jesteście wspaniali.
Następną edycję poprowadzi Pepe na swoim blogu http://fantasywminiaturze.blogspot.com/

Do zobaczenia!




wtorek, 31 października 2017

Goblin Just Wants To Have Fun - FKB - XXXVIII

261 dzień w sieci...
Tym razem sam na siebie ukręciłem ten bat.

Październik nieubłaganie dobiega końca, a listopad zagląda już zza progu - przyszedł więc czas na wpis z okazji Figurkowego Karnawału Blogowego.

W tym miesiącu to właśnie ja wybrałem temat, z którym mieliśmy się zmagać i jak możecie przeczytać tutaj temat października to: "W przerwie walk".

Ustanawiając temat miałem w głowie zupełnie inny model, jednak przeglądając bitsy wpadł mi w ręce pochodzący z jakiejś zabawki kowbojski kapelusz. Dawno temu, gdy rozpoczynałem przygodę z Mordheim, chciałem użyć go do stworzenia goblińskiego cowboy'a.

No i stało się, stary pomysł doczekał się realizacji w wersji, która nawet mnie zaskoczyła.


Budowa tego modelu sprawiła mi wiele radości - orczo-goblińska technologia na sznurek i ślinę to sama radość.

Szkoda tylko, że model ten ma zerowe szanse na pojawienie się w bitwie inaczej, niż w formie elementu terenu.

I to byłoby na tyle - krótkie spojrzenie na to, co gobliny porabiają w obozowisku, gdy Orczy szef nie patrzy.

Już jutro podsumowanie październikowej edycji FKB - zatem wciąż jeszcze jest czas, by dołączyć do zabawy :)





Rzut oka na model przed malowaniem.





sobota, 14 października 2017

Relacja z Mitterherbst oraz opening nagród.

244 dzień w sieci
Bo ktoś w internatach się domaga

Trzydziestego dnia września anno dominium 2017 obył się w katowickim klubie Inny Wymiar kolejny turniej Warheima (lub kolejne Mistrzostwa Polski w Warheima - będę lobbować te określenie). Nie mogło mnie tam zabraknąć.

Chwilę przed godziną dziewiątą stawiłem się na miejscu z moim odziałem Zwierzoludzi, aby po raz czwarty w historii tych turniei stać się chłopcem do bicia.

I choć pierwszą potyczkę z Maniexsem udało mi się wygrać, to potem fortuna odwróciła się ode mnie. Jak zawsze bitwa z Maniexsem przebiegła w dobrej atmosferze - jak dla mnie tak powinny wyglądać potyczki.

Zaczynamy turniej. Potyczka nr 1
Druga potyczka z Kozą, który rozgromił mnie głównie dzięki psiarczykowi i jego sforze, mocno nadwyrężyła moją drużynę.  Nie ukrywam mocno zaskoczyła mnie siła jego drużyny, sam Koza okazał się również lepszym ode mnie strategiem.

To nie wygląda dobrze - potyczka nr 2


Trzecim adwersarzem był Pepe. Przystąpiłem do bitwy z dobrym nastawieniem,. Mimo osłabienia wciąż miałem przewagę szybkości i dobrze manewrując miałem szansę przeprowadzić swojego chorążego na drugą krawędź stołu. Los chciał inaczej. Pierwszy rzut w tej grze - wypada jedynka więc wystąpi zdarzenie losowe - kwaśny deszcz - wykonujemy rzuty - mój chorąży umiera straszliwą śmiercią, a smród palonego kwasem furta unosi się nad polem bitwy. Mogę tylko liczyć na remis, co ostatecznie się udaje (choć w nieelegancki sposób) - gdy tylko mogę, uciekam z pola bitwy zanim Pepe zdąży zrealizować cel potyczki.

Potyczka nr 3 

Potyczka nr 3 - nie było nas wielu...


Czwarta gra. Przeciwnik Krnąbrny, jak zawsze w złoto-błękitnych barwach Marineburga. Czy tym razem los był dla mnie łaskawy. Zgadliście - ani trochę. Pierwszą swoją turę zaczynam klasycznie - zdarzeniem losowym - wyjące budynki. Cała moja drużyna znajduje się pod wpływem tego efektu podczas, gdy najemnicy z Marienburga stoją z daleka śmiejąc się, gdyż ich zdarzenie nie objęło. Druga runda Krnąbrnego, aktywuje on swojego szpiega zabijając mi chorążego. Nie eleganckie. Skuteczne. Bardzo sprytne. W mojej drugiej turze Hersztowi Zwierzoludzi udaje się zapanować nad stadem i wyłączyć z akcji szpiega, ale zło już się dokonało. Z początkiem trzeciej tury zanim doszło to walki Zwierzoludzie uciekają z pola bitwy, a ja ląduje na 17 miejscu tego zacnego wydarzenia.

Potyczka nr 4 - prawie nie bolało. 


Ktoś mógłby zapytać dlaczego wciąż przychodzę na te turnieje, gdy fortuna wyraźnie daje mi do zrozumienia, że to nie moja gra. Można powiedzieć, że nie liczy się zwycięstwo, ale sama gra - z tym, że to tylko częściowo prawda. Ja pojawiam się tam dla spotkania z innymi graczami, aby zobaczyć ludzi, którzy dzielą moją pasję do figurek i gier. Oby jak najczęściej udawało się nam spotkać w tak szerokim gronie.

Tu przychodzi czas aby chwalić. Wielkim plusem tej edycji było zmniejszenie ilości gier do 4. Grało się spokojniej, rozmów towarzyskich było więcej. Więcej dało się pogadać. I na zdjęciu nie wyglądaliśmy jak zdjęci z krzyża :D

Zresztą organizacja jak zawsze na medal. Najlepiej zorganizowane turnieje bitewniaków w jakich brałem udział.

Gdy emocje opadły przyszedł czas zobaczyć nagrody. I to całkiem zacne, jak na niezbyt wysoką lokatę.

Po pierwsze kubek. Musi być. Kawa zawsze smakuje lepiej z turniejowego kubka.
I sporo innych skarbów. Więc po kolei:



Beczułki od Renedra - nawet nie znałem firmy, a ten dodatek waloryzujący wygląda naprawdę porządnie. Rzeźba drewna wygląda bardzo przekonująco. Koledzy Pirata Janka na pewno ucieszą się i chętnie przygarną beczułkę rumu na podstawkę.



Large Octopus od CP Models - muszę przyznać, że na początku nie wiedziałem co to jest. Na szczęście koledzy przybyli z pomocą i wyjaśnili. To nie pierwszy model tej firmy, jaki wpadł mi w ręce po turnieju, poprzedni niedawno posłużył mi do stworzenia Demogorgona. Ten uroczy stwór zapewne również zagości w jakiś sposób w bandzie piratów.



Chickens Kit od Ristuls Extraordinary Market - po prostu kury. (KURY! Boże, jakie to dobre) Nie wpadłbym sam na taki dodatek, ale już mam co najmniej kilka pomysłów. Powiem krótko, kapitan goblińskich piratów nie będzie miał papugi :D




Cmentarne podstawki od Micro Art Studio - oj to ciekawy zestaw. 15 kwadratowych podstawek, 8 wzorów i każdy naprawdę oddający klimat. Żaden mniej lub bardziej martwy lokator cmentarza nie powstydziłby się na takiej wystąpić. Co z nimi zrobię? Jeszcze nie wiem. Czas pokaże.




Chorąży oraz muzyk górskich orków od Shieldwolf Miniatures - dzięki temu mam już troje górskich orków w mojej kolekcji. Pierwszy wpadł mi w ręce również przy okazji Turnieju Warheima. Modele wyglądają ciekawie i alternatywnie do tych z GW. Może kiedyś, w dalekiej przyszłości, będą zaczątkiem oddziału dzikich orków do Warheima.




No i to było by na tyle. Nikt nie zarzuci mi, że nie dałem relacji z turnieju.

Na osłodę mojego skromnego siedemnastego miejsca pozostaje mi satysfakcja, że turniej wygrał znajomy, którego do Warheima wciągnąłem - z tego miejsca pozdrawiam Zawisze i jeszcze raz gratuluję mu zwycięstwa.

PS. Zdjęcia z wydarzenia dzięki uprzejmości QC